Eindelijk was daar dat gedroomde duel, in de Zilvermeercross. En in een sneeuwstorm nog wel.

Ronden lang kwamen ze wiel aan wiel over de streep, Art en de GEIT. 'Mythisch', zei Ruben van Zucht.

'Je ziet ze bijna niet komen', vervolgde Paul Rehijgers bij een volgende doortocht. 'Gorillas in the mist'.

De GEIT reed Van Praet een keertje los, maar daar was die weer, na een slippertje van de koploper.

'Van Praet is de beste van Herentals, de beste van 's Gravenwezel en de beste van Rijkevorsel', zei Van Zucht. ' En van Benidorm'.

En dat op het vierde niveau van de meest internationale sport ter wereld. Er reed immers niet alleen een Nederlander mee, maar ook een Spanjaard.

In een afdaling gleden beide helden weg; alleen Art viel; op zijn knie, zwikte zijn enkel en de koers was over.

'Door een manoeuvre van de GEIT', zei Ruben. 'Anders had Art nu nog in zijn wiel gezeten'.

Al snel slikte Van Zucht, die meer haargel dan hersencellen bezat maar wel een professional was, zijn teleurstelling weg. 

Hij ging verder met het informeren van de kijker. 'Wist jij Paul, dat Praet in het Spaans Prot is?'

'Jazeker, Ruben. Dat staat in het handboek van de cross, zoals ook de palmares van Eric Leflamand en Ribbe de Bie'.

Ruben onderbrak hem, want de nummer twee verloor zijn fiets. 'Toon moet wel zijn fiets meenemen'.

'Dat is helemaal niet zeker', riep Jean naar de televisie. 'Als je je fiets vergeet, krijg je de tijd van Mollema!'

De Vlamingen luisterden niet. De gekwetste enkel van Van Praet was belangrijker. 'Het gehuil van Art was tot in Zonhoven te horen'.

Jean Dumas was liever wielrenner geworden, maar hij had geen talent. En pas toen hij testosteroninjecties kreeg begon hij een beetje hard te rijden. Hij werkte er best hard voor.

Maar het kwam er nooit van. Toch krijgt Jean, na het zien van Donaldo Dump in Venezuela, de spirit weer. Hij wil Luxemburg veroveren, omdat daar allemaal mineralen zitten om je verwaarloosde tuin mee op te knappen.

OK, Jean weet nog niet welk land hij moet veroveren om zijn versleten trap mee te bekleden, maar goed er zal in Luxemburg best wel een tapijtspecialist zitten die president Dumas wil fourageren.

Bovenal wil Jean de Tourstart naar Luxemburg halen, en wel snel; in 2028. Tsjechië sodemieter op, straks start de Tour nog in Azerbeidzjan, een land waarvan geografen niet eens weten waar het ligt..

We nodigen Abdoe wel uit bij de Tourstart in Luxemburg, al mag ie niet het startschot verrichten. En als Dumas de Banque de Luxembourg heeft overgenomen, koopt ie het hele IOC om, om de cyclocross Olympisch te maken.

Met het geld dat over is, start ie een veldritcompetitie die zich, naast de Wereldbeker, volledige in België afspeelt. Dumas koopt de rechten van de Superprestige, en laat alle wedstrijden van de Badkamer en Exact-crossen onder die noemer vallen.

Er zal geen cross minder worden gereden, tenzij de organisatie niet mee wil doen. 

Nog wat staatsrechtelijke feitjes betreffende het nieuwe Luxemburg:

-Het land krijgt een status aparte binnen de EU. Zo blijft Luxemburg onderdeel van de Eurozone en het Europese defensiebeleid.

-Het liberale klimaat zorgt ervoor dat diverse media zich in het land vestigen, zoals Radio Véronique.

-Luxemburg is het enige EU-lid dat West-Brabant erkent als onafhankelijke staat.

-President Dumas is het eerste freelance staatshoofd; hij bestiert het land digitaal vanuit een mosseldorp in Zeeland.

-Het vriendelijke staatje krijgt geen first lady, wel een first daughter. Zij komt op de loonlijst te staan en koopt daarvan een mansion in Los Angeles, tevens buitenverblijf van de familie Dumas.

De overgang zou vreedzaam verlopen, naar voorbeeld van de fluwelen revolutie in West-Brabant. Elon Muskusrat had eerst de mensen centjes gegeven, waarna ze voor hem bij Lage Zwaluwe het spoor blokkeerden. De West-Brabanders maakten gebruik van bestaande middelen om de Hollanders vreedzaam af te voeren.

Zij namen de omroepinstallatie van de treinen uit Roosendaal en Breda over, en spraken de reizigers toe met boodschappen als 'Deze trein rijdt niet verder als Lage Zwaluwe' en 'De NS zet bussen in'. De lege treinen konden vervolgens geconfisqueerd worden voor de oprichting van de West-Brabantse Spoorwegen.

De frase 'Niet verder als Lage Zwaluwe' kwam zelfs letterlijk voor in het volkslied 'West-Brabant Wil Vooruit', terwijl het geen 'als' is maar 'dan'. Ook president Dumas wist tijdens zijn inauguratiespeech harten te winnen, door de accijnzen op drank en benzine nog verder te verlagen; zijn dochter nam de Luxemburgse nationaliteit aan.

Eerlijk gezegd was Jean Nederland een beetje beu. De scholen gesloten, de dochter die hem een boomer noemt; Rijkswaterstaat dat vrachtwagenchauffeurs adviseert thuis te werken; Castricum dat klaagt waarom er daar geen sneeuw ligt ...

Henk Westbroek had er een liedje over geschreven, muziekvrienden. Een ploatje voor de Voara Roadio.

De Girostart in Bulgarije werd om organisatorische redenen geschrapt; de rondedirectie ging naarstig op zoek naar een nieuwe Grande Partenza; die werd uiteindelijk gevonden in het Nederlandse Almere.

De stad der steden had de opdracht een twintig kilometer lange individuele tijdrit uit te zetten, en dat lukte. De start zou plaatsvinden bij de Groene Kathedraal, in het landelijke oosten van Almere; de finish bij het Topsportcentrum in Poort.

De eerste helft van de tijdrit was snel en kaarsrecht; de finale kende enkele gevaarlijke passages, zoals het Helmert Woudenbergpad in de Filmwijk en de Emile Schelvisstraat in de Sportheldenbuurt. De finish op de Eddy Poelmannweg was dan weer koninklijk te noemen.

De ploeg van de Italiaanse favoriet Antonio Libero en de afscheid nemende Bauke Harkema was gelogeerd in het Bastion Hotel. Op de menukaart stond alleen Pizza Hawaii en vegetarische Nasi Goreng.

Libero wilde niet met Bauke aan een tafeltje zitten, want die bestelde de Pizza Hawaii. De diëtist van de ploeg vond het eiwitgehalte van de Nasi dan weer niet hoog genoeg. "Ik ga wel een kat schieten", zei Libero.

Hij liep met zijn luchtbuks langs de pittoreske Audioweg. Hij zag geen kat op straat, wel een drukbezochte autowasstraat. "Do you have cats here?", vroeg Libero aan een oud-Amsterdammer van in de zestig. De man moest hard lachen, en wees naar het Aziatische fusionrestaurant naast het hotel.

Depressief liep Libero langs de Hogering terug naar het hotel. In het schemerduister passeerde een busje van loodgietersbedrijf Service Compleet. Libero appte zijn verloofde: "Bambina, mi manchi."

Op zondag nam Dumas de week even door, onder het genot van 'Frank Sinatra: The Capitol Years' en diepvriesgehaktballetjes in rooie saus. Het werd een enerverende sportdag, met als belangrijkste vraag: 'Zou VDP vanaf zijn huisadres gelijk doorrijden naar de finish in Benidorm, of zou hij bij de start zijn concurrenten nog opwachten?'

Jean nam de tv-gids door. 's Middags zond de Belg geen veldrijden uit, maar de film 'Orla de kikkerslikker'. Dat begint weer lekker met het wegseizoen. Zou Orla Adam, Anders of Jens hebben ingeslikt?

Nee, de belangrijkste vraag was natuurlijk: 'Wat als Art van Praet erbij was geweest in Benidorm?' Orakel Jan van Bakel zei hetzelfde. 'Ik weet beter dan Art zelf hoe het er voor staat met zijn enkel; hij had best kunnen starten', zei de gemankeerde sportdirecteur van Bakelland.

Het pretpark zou geen lang leven meer beschoren zijn, en de schuldeisers stonden op de stoep. De gemeente Zwevezele dacht er zelfs aan een nachtclub te vestigen in het sprookjeskasteel van Demiroosje, en dat terwijl het voorstel Sauna Elisa van Thomas Beffer nog door Jan en alleman was afgewezen.

'De concurrentie van Plopsaland, met zijn magneetzweefbaan van Elon Muskusrat naar West-Brabant, heeft ons de das omgedaan', zei Jan bij de faillissementsuitspraak. 'Wij hebben ook nog met Elon gepraat, maar hij is nu bezig met het kopen van Lyin'air'.

Met vriend Art had Jan ook steeds minder contact. Mevrouw Van Praet vond Bakelland maar niks, en Art werkte vervolgens niet meer mee aan het plan. Jan ging na de faillissementsuitspraak maar solliciteren bij de Evenpul Experience. 'Ze beseffen niet hoeveel druk Mo wegneemt bij andere wielerparken'.

Dumas had enigszins last van Blue Monday, ondanks het einde van de feestdagen, de overwinningenreeks van de Nederlanders in de CX, het waterige zonnetje en het ontbreken van goede voornemens.

Jean ging maar eens buurten bij de januarisales van de reisbureaus. Daar werd hij wel oprecht vrolijk van. Je kon naar Verrassend Belfast voor 500 euro per weekend per persoon, met Kenya Airways.

De enige betaalbare aanbieding was een weekend in het Van der Valk Hotel van Tiel. Dan kon je in ieder geval nog fietsen door het Rivierengebied, met als enig risico een ontmoeting met Gert Derann of Hans Snaay Jr.

Hij besloot maar tot het boeken van tickets voor het dames-WK in Hulst. Koning Willy kwam toch zondag, om VDP, Del Massa en Van de Russel te feliciteren met hun podiumplaatsen. En parkeren deed hij wel stiekem bij de Appie XL.

Na weken overleg waren de fracties van Netten, Bontekoe en Dilangoz het eens over een nieuw regeerakkoord. "Het heeft even geduurd", zei beoogd formateur Netten over de productie van een exemplaar voor de pers, "maar de printer was kapot, en er moest toch behoorlijk wat papier worden geprint."

De duurzaamheidsambities van het nieuwe kabinet werden, ondanks deze valse start, meteen duidelijk. "Het is nog een maand tot de Omloop", dus we zijn ruim binnen tijd klaar", zei Bontekoe. "En mijn collega van de liberalen houdt van curling, dus die wil de Winterspelen niet missen."

Dilangoz zag er het meest opgelucht uit; ze mocht zelfs in het midden staan tussen de bromance. "We waren er snel uit, al waren we het initieel alleen eens over het feit dat MVDP nooit een grote ronde zal winnen; daarna moest er flink wat koffie worden gedronken, de reparatie van de printer duurde 4,5 uur."

Waren er dan geen inhoudelijke pijnpunten? "Nee, eigenlijk alleen tikfouten", zei Dilangoz. "We wilden toch een kansarme typiste een kans geven", vulde Bontekoe aan. "En er stond in de aanhef eerst 'Aan de slach'." De titel van het regeerakkoord was dus al uitgelekt. "Dat hou je altijd in Den Haag", lachte Netten.

Jean was bij de WK veldrijden CX Elite Femmes, een gezellige megabraderij op de vesten van Hulst. Een waterig zonnetje begeleidde de wandeltocht van de plaatselijke Appie naar het goed georganiseerde evenement.

Bij de entree zag Dumas de nieuwe bus van Thijs Zonneberg, gesponsord door Asobank. Binnen had je een podcaststudio en een jacuzzi. 'Jippie!', zei Thijs. Kompaan Hidde van Scharmerdam lachte besmuikt.

Thijs is met zijn skinnyjeans een atypische wielerfan. Dat zijn in Nederland meestal boeren met bergschoenen en een North Face-jas. Dat viel ook op in de arena bij de molen - de plek waar je de renners het meest kunt zien.

Het Nederlandse crossvolk staat vaak wat te suffen met een beker bier in de hand. Wat het buitenlandse WK-publiek betreft sluiten die beter aan op de wondere wereld van Thijs.

Rijke Belgen gaan naar de cross met een jagersjas en rijlaarzen; Amerikanen en Canadezen moedigen iedereen aan (Go Shirin!) en Jean zag zelfs een groep Italianen met mutsen van Noorwegen en Zweden.

Nederlanders komen alleen tot leven wanneer 'Engelbewaarder' uit de speakers schalt, boxen waarvan de contactlenzen uit de ogen springen. Of ze roepen 'Heuj' wanneer een oranjerenster winnend over de streep komt.

Bij de podiumceremonie zag Dumas UCI-voorzitter Lappartement voor het eerst in levende lijve. Hij zag eruit alsof hij EU-baas was, en andere politici 'papa' noemde.

Het leukst was de gebalde vuist van Sven Dys richting Lucinda. Ze zwaaide zelf vanaf het podium naar de booth van Forza, waar Sven aan tafel zat bij presentator Dehandschutter.

Dat zijn de kleine dingen die je op tv niet ziet, zoals bij de herencross A3VDP die met carbonwielen loopt te slepen. Als je naar rechts keek vanaf het molenbolwerk zag je de ingeslapen velden van Zeeuws-Vlaanderen. Het was een mooie dag.

Het coalitieakkoord van Netten, Bontekoe en Dilangoz had een stroeve start in de Tweede Kamer. Sowieso was het moeilijk steun te vinden bij de oppositie voor het akkoord, vooral het ontbreken van een paragraaf 'fietsen' deed de Kamer pijn.

"Er staat alleen iets in over het stimuleren van deelfietsen", zei lijsttrekker Jesse Haver van de Socialisten. "En dat heeft weinig zin, want de gebroeders Simon en Adam Shrek komen door het stoppen van de eerste niet meer in aanmerking."

"Het heeft weinig zin een subsidieregeling in stand te houden, als er geen inschrijvers zijn", zei Jimmy Wijk van de Stalinisten. "Neem een voorbeeld aan Rusland: daar wordt meer gefietst dan autogereden."

Het waren slechts inleidende beschietingen, want ook tussen de coalitiepartners ontstonden al snel problemen. In het coalitieakkoord stond, dat alledrie de partijen een straatnaam zouden krijgen in de Staatsliedenwijk van Almere.

Zelfs de nette Bontekoe maakte een slippertje, door een Ruud Lubberslaan voor te dragen. Uiteindelijk ging hij akkoord met een Balkenendeweg. De omdoping van het P.J. Oudpark in Mark Ruttepark was een groter probleem.

De gemeenteraad van Almere was unaniem tegen. En de enige andere staatsman die de Liberalen aan konden dragen was Arend Jan Boekestein. Wiegel wilden ze zelf niet voordragen, en Thorbecke waren ze klaarblijkelijk vergeten.

Het eindresultaat was, dat Bontekoe zijn Balkenendeweg niet kreeg, en ook Netten zijn staatsmannelijke keutel introk. Het compromis was een Arend Jan Boekesteinplantsoen, in de noordoosthoek van het nabijgelegen Beatrixpark.

In Milaan werd de Friese chef de mission Pake Jaul geïnterviewd. Hij was maar wat trots op de prestaties van TeamNL bij de 1000 m Vrouwen. "Hoe komt u trouwens aan die opmerkelijke achternaam?", vroeg de luis van de pers.

"Na de Hongerwinter is mijn familie naar Amerika geëmigreerd. De immigratiedienst heeft toen een spelfout gemaakt en de eerste letters van de voor- en achternamen verwisseld."

"Ik ben een achterneef van de beroemde schaatster Ingrid Paul", vervolgde de voormalige Amerikaanse freefighter - een lookalike van de Friese BBB'er Jelle Soepboer.

"En hoe bent u in Nederland terecht gekomen?" "Vanwege mijn Fryske voornaam ben ik door ICE Amerika uitgezet en teruggestuurd. In het asielzoekerscentrum van Heerenveen werd ik verliefd op Jutta Leerdam."

"Ik heb wel een aantal harde beslissingen moeten nemen als chef de mission. TeamNL heet vanaf nu TeamJUTTA, en Femke Kok is uit het team gezet, want dat is geen Friezin, maar een achternicht van Wim Kok."

"Ik moet nu trouwens weg. Ik moet een vlog opnemen in mijn hotelkamer, met een achternicht van Gina Lollobridgida. En, by the way: dit interview mag niet worden uitgezonden." 

Dumas had na een paar dagen Spelen al zo genoeg van verslaggever Bert Maaldrek en het eindeloze geanalyseer, dat hij er zijn LinkedIn-connectie Erben een dm over stuurde.

'Erben, er is op Mars voldoende ijs gevonden om een Elfstedentocht te organiseren. Zou het niet leuk zijn dat je daar eens gaat proefrijden. Bert moet natuurlijk wel mee voor de journalistieke wederhoor'.

'Ik garandeer je dat er genoeg zuurstof aan boord van de Marsraket is voor het gebazel van jullie beiden. Het is een raket van Elon Muskusrat, en de lanceerbasis is SnowWorld Rucphen, dus dat zit wel goed'.

'De kans bestaat dat jullie haardracht door de regering Dump wordt aangezien voor een Europese kernkop, maar topsport is risico's durven nemen. En anders zit je toch maar een beetje bij 538 te neuzelen over slapen met 1 of 2 dekens'.

'Jajajaja, jij bent ook een mooie; ik geloof er niks van', zei Erben. 'Er hebben al zoveel mensen 'it giet aon' gezegd, en die domme Erben zal het wel weer geloven zeker'. 

'Het is echt waar hoor', vervolgde Jean. 'Het is wetenschappelijk bewezen door de eenzijdige mening van professor Dumas, op basis van brontechnisch onderzoek in het eigen brein'.

'Ik heb trouwens van de NOS gehoord, dat als jullie het niet doen, een verbanning volgt naar het gemengd curlen. De Nederlandse commentaarpositie daar wordt gedeeld met Colombia'.

'Bertbertbert'. 'Wat is er Ernie ... euh Erben. Kun je weer niet slapen?' 'Bertbertbert, ik heb nou iets gehoord. Dat geloof je nooit'.

Erben was na de 1000 M van zijn zoon zo teleurgesteld, dat hij de pers niet te woord wilde staan; Joep nam de honneurs waar. "Pa zit er helemaal doorheen; hij gaat morgen met de koninklijke familie in het regeringsvliegtuig terug naar huis."

Willy had Erben een tussenlanding op Twente Airport aangeboden, dat kon de PH-GOV makkelijk redden. De koning bood hem ook een functie elders aan: voorzitter van de branchevereniging Motivatiesprekers Nederland.

"Je moet wel een koffieautomaat delen met de Koninklijke Bond der Filatelisten op een bedrijvenpark in Houten, maar de stress van je huidige bestaan is dan in ieder geval voorbij", zei de sympathieke koning tegen de oosterling.

De Spelen waren nog niet voorbij, of Erben had alweer een nieuwe baan; die moest ie combineren met zijn schnabbels. Erben raakte in de stress. Eerst maar eens zijn vriend Mark Kuitert bellen, die deed aan ontspanningsoefeningen.

Op de Whatsapp zag ie Mark en de schaatscommentatoren Lijkstra en Persman in Milaan met een matjespruik opzitten. Ondanks het feit, dat Persman bij elk misslagje 'oeioeioei' riep, steeg TeamNL toch flink op de medaillespiegel.

'Jongens, net nu ik weg ben uit Milaan begint het feestje'. 'Dan kom je toch terug, Erb?! Alleen Maaldrek doet niet mee met de matties'. 'Maar ik heb net afgesproken met Ivo Nihil voor een interview. Helaas, jongens.'

Dingdong, daar was Ivo in Dalfsen. 'Ik sta hier bij de fine fleur van de crème de la crème der schaatsfamilies, de Wennesnarsjes', zei Ivo tegen een camera.

'Ik word hier ontvangen door de vrouw des huizes, met Valentijnstaart, een combinatie van Nougat de Montélimar en kussen van slagroom. 'De bakker had niets anders meer', zei mevrouw Wennesnars.

'Dat knippen we eruit, met uitzondering van een opmerking mijnerzijds over het feit dat deze familie, met Olympische vader en schoondochter, zo gewoon is gebleven'.

'Dan ken je Erben nog niet', zei mevrouw Wennesnars. 'Als ie bij de boarding wil staan voor onze zoon, jaagt ie de beveiliging meer schrik aan dan een kudde Nederlandse supporters met een stuk in de kraag'.

'Over jullie zoon wil ik het hebben', zei Ivo. 'Want jullie kunnen hier dan wel met de gordijnen open gewoon zitten te doen, maar ik zit hier met de crème de la crème van de fine fleur van de schaatssport'.

'Eet je taart nou eens op man', dacht Erben. 'Ik moet mijn koffers pakken voor de 1500 M van Joep in Milaan'.

'Ik heb nog eens een laatste vraag, Erben: doe je ook iets terug voor de mensheid, gelijk grootheden als Audrey Hepburn, Peter Ustinov, Willem Duys en Paul van Vliet?' Erben was nergens te vinden.

'Hij moet even gaan hardlopen, Ivo'. 'Dan vul ik het zelf wel in: behalve een sportlegende, is Wennesnars ook nog ambassadeur voor diverse goede doelen met een focus op sportparticipatie van de jonge generatie'.

'Hij is daarbij ook nog eens gewoon gebleven, met een stabiel gezin in Overijssel; hij heeft geen optrekje in St-Paul-de-Vence, zoals ooit Audrey Hepburn, Peter Ustinov, Willem Duys en Paul van Vliet...'.

Nog altijd was Dumas meer in de ban van de Winterspelen dan van het nieuwe wielerseizoen, een pandemonium van enkel- en bekkenbreuken en afgelaste wedstrijden. Nog 11 dagen tot de Omloop.

Er was een enkele link met de wielerwereld. De Sloveen Robert Primus liet zich zien bij het alpineskiën. De man woont in de buurt. Hij had zijn schietgrage Italiaanse collega Antonio Libero aangeraden de Noordse combinatie te gaan doen.

Dat was langlaufen met schansspringen, en schieten mocht niet, dan werd je gediskwalificeerd; veel duidelijker dan het Mongolskiën, waar iedere deelnemer levensmoe lijkt te zijn.

Het ging goed met de Italianen bij de Noordse combinatie; Antonio kon zelfs pauzeren tijdens het langlaufen, om een extracurriculaire dwergmarmot om te leggen. Hij werd uit koers genomen, het was geen biathlon.

Jean werd ondertussen steeds nijdiger op de Italianen, die Nederland serieus ingecalculeerd schaatsgoud door de neus boorden. Pizza Hawaii lust ie niet, maar een pasta ketchup met stukjes frikandel, dat wou wel lukken om de Hollandse haute cuisine erdoor te drukken.

Minister-president Rob Netten vloog naar Brussel voor de eerste kennismaking met de Belgische premier Bart de Zever. Vloog? Jawel: hij kwam met een transportvliegtuig voor evacuatie in oorlogstijd, dat hij met de Belgen zou gaan delen. Het was een afgedankte Boeing 747.

De discrete ontmoeting op het vrachtgedeelte van de Brusselse luchthaven werd bijgewoond door eurocommissaris Hopke Woepstra. Die kwam gewoon in spijkerbroek en met de Lacoste om de schouders geknoopt naar de gebeurtenis.

"Ha Bart", zei Rob. "Aangenaam kennis te maken", antwoordde De Zever. "U zit goed in de slappe was met uw regeringsvliegtuig. Dick kwam altijd in een Audi."

"Verschil moet er zijn Bart. Hé, ik heb een voorstel. Dit vliegtuig heeft overcapaciteit. Als wij overheidsfunctionarissen evacueren zit alleen de businessclass vol, en de rest van de Jumbo is leeg. Dat kunnen wij toch fifty-fifty regelen met u?"

"Ahum. Weet u: wij hebben in dit land zoveel regeringen, dat alleen de functionarissen van het gewest Brussel nog niet in dit vliegtuig zouden passen."

"Eh, hoe gaat het trouwens met die goede wielrenner uit uw land, die was geloof ik ziek. Ehe, Art eh, Art... Rob keek naar zijn voorlichter. Art Klooijakkers was het niet.

"Garfunkel?", grapte De Zever. "Nee, waarde collega. ik zal u niet langer plagen; u bedoelt Art van Praet. En ik kan u geruststellen: die is weer beter."

"Maar om terug te komen op het onderwerp: hoe denkt u 400 broodjes kaas klaar te kunnen maken in dat kleine keukentje?", vervolgde de Belgische premier in het vliegtuig.

"Dat is helemaal niet nodig. Ik kreeg op de heenweg een pennywafel. Wij staan bekend om ons sobere beleid, en vandaar dit aanbod. Ik moet trouwens nu door met Hopke naar Mark Trutte."

Woepstra en Netten waren collega's in kabinet Trutte IV. Het gehee en gehoi was niet van de lucht in de geserreerde omgeving van de NAVO-compound. "Ach, Bart is een beetje weerbarstig, maar best grappig", zei Mark. "Lunch?"

Woepstra had echter een serieus aanbod: "We kunnen proberen een Europese subsidie voor je vliegtuig te genereren, als ook Europese functionarissen mee kunnen. Maar dan heb ik nog wel een belangrijke vraag: kunnen Jumbo's ook landen op de Kaaimaneilanden?"

Het was de zaterdagochtend voor Parijs-Roubaix. Voor het eerst in jaren had de aan lager wal geraakte ex-fietser geen zin in het wielerweekend. Vroeg wakker; geen sigaretten. Hij zette een plaat op van een obscure singer-songwriter, en droomde dat hij geld genoeg had om de man te zien optreden in New York.

Maar de ex-fietser had geen geld genoeg. Hij moest het weekend doorkomen met het statiegeld van een krat pils. Lees: twee kaasschnitzels, vegetarische filet americain en een halfje casino wit. En dan ook nog met bonuskorting. En dan een regenrit in het Baskenland, getverderrie. 

Tien jaar geleden nam hij de fiets voor een rondje van 50 k rond deze tijd, en dan was hij om 11 uur alweer terug, terwijl de dames des huizes nog met hun beautycase richting badkamer strompelden. Zonder vrouwen was hij niets, de ex-fietser, een schaduw van het verleden.

De ex-fietser stond voor de spiegel, en had de behoefte om heel hard te vloeken. Hij deed dat in het Baskisch: Lasterketa Burua! Kutxa! Burdincurutcheta!

De oude Baskische topper Ion Demarirre zette zijn gehoorapparaat aan om naar het verslag van Roubaix te kijken. Het was de dag na een succesvolle week voor Ion en zijn ploeg, al was hij dan door een jongen die zijn zoon had kunnen zijn naar huis gereden.

Deze Paul Sexass had autistische trekjes: hij was zo goed, dat hij alvast demarreerde in de klim, om een worst case scenario in de afdaling te voorkomen; en passant won hij ook nog het tussensprintklassement, de enige lacune op zijn recente Baskische erelijst.

De oude Ion kon het podium gestolen worden, in de Euria - Baskisch voor 'regen'. De krijger van de klimmen was een man van de oude stempel: aanvallen wanneer het kan, en winnen wanneer het moet, en dat gebeurt een subtopper niet al te veel.

Ion had al een Girorit op zijn naam staan, toen Sexass net zindelijk was, en zijn eerste fietsje nog door de straten van Lyon moest sturen. Het was de Giro van het wonderpodium van Thomas de Tendt en vergeten renners als Ryder Abendmal. 

Wielrennen in het Baskenland was Singing Indurain, een vreugdevol tijdverdrijf in het tranendal. De Bask keek naar Roubaix als ware het een andere sport, een noordse mythe welhaast; een strijd der bonkige goden in een waterig zonnetje, in een streek waar hij zelden kwam.

Ion was er weleens geweest, als de Tour Noord-Frankrijk aandeed; dan eindigde hij 65e in de kasseienrit, op ruim vier minuten - een plaats voor Clemens den Ham. Achter hem slechts knechten, of gevallen helden als Chris Vroem.

Chris Vroem van de trein van Ananeos, waarachter Ion zo vaak moest aanklampen, omringd door dezelfde Clemens, een soldaat uit de Eerste Wereldoorlog met een snottebel. Ion zag Art van Praet winnen, en tranen plengen als Baskische regen.

De tranen van Art wasten het slijk van zoveel strijdperken, dat ze bleven komen. Ion vond het goed, en doopte een churro in de gesmolten chocolade, die zijn vrouw voor hem had klaargezet. Mevrouw Demarrire liet Ion doen, liep weg en deed haar ding. 

Na het succes van de Sloveense editie Tadej en Urska, had Lambik het op de heupen gekregen. Hij was een nazaat van de Belgische Tourwinnaar Firmin Lambic, en professor Barabas had een molecuul in handen, waarmee het zuurstoftransport in het bloed sterk werd verhoogd.

Onze pantoffelheld wilde het zeeworm-molecuul wel eerst uittesten op Jerommeke. De professor vond dat een goed idee: Jerom had een sterk hart en die was het er ook mee eens. 

Het molecuul had na injectie een incubatietijd van enkele dagen, en in de tussentijd gingen onze vrienden naar het huis van Sidonia voor een maaltijd chili con carne. Na een toiletbezoek van Jerom schudde het huis op de grondvesten.

"Miljaar", riep Lambik toen de pleister van het plafond kruimelde. "Eek", zei Sidonia. De opgeluchte Jerom was zich van geen kwaad bewust geweest. "Bik stapelgek; molecuul retegevaarlijk."

Niettemin besloten onze vrienden zich terug te laten flitsen naar 1922, om het op te nemen tegen Firmin. Maar er ging iets mis bij het overhalen van de hefboom, en Firmin werd juist naar 2026 geflitst. De oude Waal landde verward in onze tijd.

Maar goed, hij wilde wel een kommetje op de Redoute, op de koersfiets van Lambik, die vergelijkbare maten had. Jerom reed echter 14 seconden sneller dan Firmin omhoog, alhoewel hij een stuk zwaarder was.

Nee, onze vrienden gingen met zijn allen terug naar 1922, dan konden zij eens het oude wielrennen nog eens zien, zei Firmin. Bovendien was cocaïne als drog toen nog niet verboden, en dat maakte het een stuk eerlijker. "Je denkt toch niet dat wij de boel besodemieteren?"

Professor Barabas, die duidelijk uit vorm was, maakte echter opnieuw een fout, en het gezelschap belandde op het eiland Corfballis, waar man en vrouw samen sporten en ook gemengd douchen - nota bene in 1922. Suske en Wiske waren enthousiast, Sidonia nog meer en Lambik veel minder.

De oude Firmin snapte er al helemaal geen snars meer van. Een eiland in de Noordzee, gemengd douchen; mensen die alleen maar rauwe groenten en ongebakken noten eten. "Het lijkt wel 2026 hier, Firmin", zei Lambik. "Komaan, we gaan een frisse pint drinken."

Maar er was geen café op het eiland Corfballis, alleen een sportkantine met aanmaaklimonade. "Toch zijn de psychische problemen hier minimaal vergeleken met het vasteland", zei een inboorling. "En de lucht is hier een stuk zuiverder dan in de mijnen van Samber en Maas."

Barabas wist vervolgens niet meer hoe hij onze vrienden terug moest flitsen. In het handboek van de teletijdmachine stond dat je maar drie man tegelijk kon teleporteren. Nou goed: Suske en Wiske en Sidonia zouden het worden.

Firmin, Lambik en Jerom bouwden aan een gemotoriseerd fietsvliegtuig, dat op biobrandstoffen zou draaien. Na een goede pot andijvie met cashewnoten deed Jerom zijn gevoeg in de brandstoftank en de motor sloeg aan. Onze vrienden werden uitgezwaaid en reisden naar de Ardennen.

Op een Zwitserse legerfiets met vaste versnelling reed Lambik vervolgens de Redoute op. Hij kwam niet verder dan de huidige onderdoorgang van de ekspresweg naar de autoroute. Firmin was al boven, toen onze helden werden teruggeflitst naar 2026. Eind goed, al goed.

In tranendal Oost Zeeuws-Vlaanderen, waar groepen wielrenners uit België de Nederlandse nummerborden in aantallen overtreffen, wordt een Mont St. Michel gebouwd - op de slikken van de Schelde. Dumas mocht het hoogste punt meemaken, ingewijd door een lokale architect met handen als kolenschoppen, een priester ooit geadopteerd vanuit Senegal, en ambtenaren van Waterstaat.

En veel lieve Vlamingen, die meebetalen aan de panoramatoren, maar zich niet verzetten tegen het Hollandse geweld. Vogelgidsen, oud-bewoners met anciënniteit: vele 'streekholders' liepen de 1,5 kilometer lange ventweg onderlangs de zeedijk van Saeftinghe om de feesttent te bereiken. De cava stond gereed voor de ceremonie.

Het was ook het feestje van de aannemer. De natuurlijke omstandigheden vroegen bij voorbaat om het hijsen van vlaggen aan een hoogwerker. Vanzelfsprekend was het deze lentedag windstil, op 63 meter boven N.A.P. De fruitvliegjes vergrepen zich massaal aan de bruiswijnconsumenten. Dat mocht de pret niet drukken.

"Als ik geen gedelegeerd waarnemend ad interim ingehuurd projectverantwoordelijke was geweest, dan werkte ik nog bij het waterschap Gulp & Geul", zei een ambtenaar. De architect met kolenschoppen stelde de ceremonie uit, door de regionale televisie te woord te staan. "We bouwen hier een landmarkicoon van allure, dat zijn unieke weerga niet kent."

Een Vlaamse vogelgids in het Land van Saeftinghe was zijn vergunning kwijt geraakt, omdat hij gevonden objecten aan Het Zeeuwse Landschap had gegeven. Dat mag niet van de autoriteiten. Hij was 'geheel toevallig' door boa's betrapt, in dit immens lege gebied aan de psychologische klifrand van Nederland. 'Geen bereik; welkom in België', zei Jean's telefoon.

Het ging niet zo lekker met Erwin Pimhaar. Hij werd afgekeurd voor professioneel wielrennen, vanwege zijn rug, en ging de WIA in. Dankzij de freelance nagelstudio van vriendin Manuela hielden ze het vol. Ze moesten wel verhuizen naar een vakantiepark in de Chaamse bossen.

Daar ontmoette Erwin medebewoner John, zoon van een duivenmelker. John was goed met computers en had een idee: een bankapp die ook geld overmaakt in weekeinden en feestdagen. De app werd ontwikkeld, en ging Sepang Premium heten.

Al snel had het halve vakantiepark de bankapp, die door John geheel was opgetuigd met niet-bestaande rekeningnummers. Ook Erwin sluisde zijn WIA-uitkering via de app, Manuela was terughoudender; zij bleef bij een traditionele bank.

Op een gegeven moment ging de zwarte bank te veel in het licht lopen, zei John. Hij kon beter verhuizen. Erwin was bedreven genoeg om de administratie zelf te doen, nu de boel volledig operatief was, via een besloten website.

Toen John eenmaal was vertrokken, begonnen de problemen. Klanten konden niet meer bij hun geld, en Erwin ook niet. De drie ton die omging in de gratis app was voor iedereen geblokkeerd, net als de mogelijkheid de toegang te blokkeren.

De grote banken die werden gebeld door klanten die terug wilden, weigerden medewerking. Hoe konden zij immers een bankapp bereiken, die officieel niet bestond. En John was nergens te vinden; Erwin kende diens familie niet eens.

De eigenaar van het vakantiepark had uiteraard ook problemen met de kwestie, al wist ie niet van de hoed en de rand. Maar de huur kwam van een groot deel van de huurders niet meer binnen. Dus vertelde Erwin, wat er aan de hand was.

"Die duivenmelker uit Nispen heb ik nooit vertrouwd", zei de eigenaar. De officiële instanties inschakelen was ook zoiets, want Erwin was medeplichtig en de verhuurder lag onder een vergrootglas omdat hij huurders permanent op het vakantiepark liet wonen.

"Ik weet dat John's ouders gepensioneerd zijn en sinds kort in Frankrijk wonen", zei de eigenaar. "Zijn moeder is Frans geloof ik. We komen wel achter het adres." Dus toog het tweetal naar het gemeentehuis van Roosendaal en Nispen.

Daar kwamen ze erachter, dat de uitschrijving van de familie recentelijk geregeld was, en dat er ook een derde lid van het huishouden naar Frankrijk was uitgeschreven: John. De nieuwe woonplaats was Peyrat-le-Château in het departement Haute-Vienne.

"Dat is van de Ronde van de Limousin; daar is geen meter vlak. Als we geen specifiek adres krijgen, vinden we hem nooit", zei Erwin. Manuela schudde het hoofd. Ze had een nieuw rekeningnummer voor Erwin geregeld, mits hij de zaak achter zich liet. Erwin was in aanleg 1.500 euro lichter; dat viel nog te overzien.

Maar Erwin werd door iedere schuldeiser aangesproken, met een veel groter bedrag in totaliteit. "Als je met de verhuurder naar Frankrijk gaat, ben ik weg", zei Manuela. 's Avonds, toen zij terugkwam van haar ambulante nagelwerkzaamheden, waren Erwin en de eigenaar nergens meer te vinden.

Zij reden al in de Alfa Giulietta Business Executive van de verhuurder bij Orléans. De geblokte vakantieparkhouder zou fysiek wel raad weten met de schriele fraudeur, maar Erwin draaide ervoor op, dus die ging mee. De afgekeurde wielrenner hield zich rustig op de passagiersstoel, met een sixpack bier.