7 plekken staan mits ze fit blijven vast. Wout en Matthew voor etappe winst. Jorgen en Ben (al hoop ik ik stiekem dat hij toch nog naar Tour gaat ) voor AK. Steven als afscheid nog 1x grote ronde doen.  Fiorelli en Hagenes als de ondersteuning voor met name Wout en Matthew. Dan blijft er 1 plek over en dan kom je uit op Graat aangezien je een klimknecht mist in deze ploeg, al weet ik dat de druk op Ben en Jorgen minder groot zal zijn, er wordt geen podium verwacht natuurlijk. 

Echter zou je gezien zijn prestaties dit jaar dan eerder een Schiffer verwachten. 

Vind Graat dan wel weer een typische Vuelta renner.

Van wie is die "verwachting" precies? Niet om flauw te doen, want ze werken er allemaal hard voor en het is een prima jongen. Maar als je en power te kort komt op het vlakke, en je bent niet explosief op korte klimmetjes, en je wordt in een niet al te sterk peloton in Romandië gelost door 40 man op een col van 6 procent, dan wordt het gewoon een moeilijk verhaal echt door te breken. Want daarvoor heb je een specialiteit nodig.

Hoe UAE zelfs meer volgers dan Visma wil

Linkje komt uit de Substack van Zonneveld (hier te lezen)

PS: Fenomeen Vos heeft nog gewoon met een kapot sleutelbeentje een puike sprint gereden

Ja, het is eigenlijk onvoorstelbaar hoe Marianne Vos met sleutelbeenbreuk nog top 10 kan sprinten. Wat een karakter heeft de topper van Visma Lab vrouwenploeg. Jammer, dat Marianne zo een moeilijk seizoen heeft door familie omstandigheden en pure pech. Ze verdient het om weer juichend over de streep te komen.

Zo, echt een mokerslag voor de vrouwenploeg.

Wie gaat er de komende maanden in godsnaam een zege boeken voor de ploeg? Het begint wel wat nijpend te worden.

Tijmen ging in de 1e. ritten goed mee in Romandie en ja ik zie hem ook wel debuteren in de Vuelta en zeker als ondersteunende maatje van Nordhagen. Die twee doen 't goed samen.

Precies.

Wat Marianne Vos betreft is 't zeker slecht nieuws. Hopelijk snel herstel gewenst.

Giulio Pellizzari wordt de grote uitdager van Jonas Vingegaard in komende Giro d'Italia; maar bij Polti Visit Malta rijdt Ludovico Crescioli, die ook aan de weg timmert. Hij en de genoemde Hindley kunnen 't team meteen versterken en in de toekomst.

Zonder Tulett in de Vuelta zou Nordhagen er helemaal alleen voorstaan in de bergen. Aan Graat of Schiffer (of eventueel Kelderman) zal hij veel te weinig hebben. Voor Tulett zelf kan het ook beter zijn dat hij de Vuelta rijdt dan de Tour in dienst van Vingegaard. Waar zijn bijdrage waarschijnlijk beperkt is en de ploeg met Affini daarom voor een andere tactiek kiest. 

Positioneren kost zeer veel energie voor de kopman als dit niet goed gedaan wordt. Met van Aert, Campenaerts, Laporte, Affini en Jorgenson heb je 5 bewezen renners qua positioneren op verschillende terreinen.

Verder is Affini natuurlijk echt een beul voor de TTT.

Tulett kan hier ''alleen'' tegenover zetten dat hij lang mee zal gaan op de beklimmingen en in de zware etappes.

Dat is de afweging denk ik. Zijn Campenaerts, Kuss, Jorgenson, Armirail en van Aert (waarvan Kuss en Jorgenson de enige topklimmers) genoeg ondersteuning in die ritten.

Welke tactiek mag dat zijn?

Visma's Jørgen Nordhagen breekt definitief door in Romandië: 'Maar ik zal thuis meer moeten trainen' | Wieler Revue; in de laatste alinea laat hij de deur open voor een koerswijzing in zijn planning. Nordhagen net Seixas in de TdF-ploeg zou een wel heel grote verrassing zijn. Dan kan Tulett zijn plan ongewijzigd laten;

want om Pogacar te strijden moet je wel een goede bergondersteuning hebben. Of is dat te veel wensdenking.

Nordhagen naar de Tour is m.i. geen goed idee.

Hadden ze maar iemand in het team die zowel grote rondes als monumenten kan winnen!

PFP is een fenomeen maar toch zeker geen veelwinnaar.

Je gunt Veenhoven bijvoorbeeld een wedstrijd waar Wiebes niet bij zit, Nienke is stiekem een van de snelste dames van het peloton geworden.

Zonneveld ziet bijzondere dynamiek in peloton na Romandië-strijd; even uitleg waarom Mateo Jorgenson geen rit meer mag winnen van de zonnekoning Pogacar, die Armstrong neigingen vertoont. En dat volgens Zonneveld.

Sarah van Dam wordt 5e. in de 2e. rit Vuelta voor dames.

Axelgaard over Vingegaard en de Giro: 

"Vingegaard moest daarom met goede argumenten komen om zijn bazen te overtuigen, en die argumenten moesten er allemaal aan bijdragen om hen ervan te overtuigen dat hij de Tour niet significant zou schaden door eerst de Giro te rijden. Hij heeft die argumenten, want het team had in januari al ingestemd voordat hij zijn plannen bekendmaakte.

Een van de argumenten is de data van het team. Ze zouden gegevens hebben van de Vuelta van 2023 en 2025 die erop wijzen dat Vingegaard een uitzonderlijk talent is dat beter presteert naarmate hij meer grote rondes heeft gereden. Dat soort dingen bestaat. Ze hebben er zelfs zo één bij Visma, namelijk Sepp Kuss, die altijd op zijn best is in zijn tweede – ja, eigenlijk in zijn derde – grote ronde. En iedereen die het verschil tussen Enric Mas in de Tour en de Vuelta heeft gezien, weet dat hetzelfde geldt voor de Spaanse dieselmotor.

Die gegevens zijn slechts voor een bepaalde tijd geldig. Een wedstrijd kan zo zwaar zijn dat die logica niet opgaat, want zelfs een herstelwonder als Vingegaard kan moe worden. Dat zagen we duidelijk in de nazomer van 2024, toen hij na zijn haastige voorbereiding op de Tour volledig uitgeput was in San Sebastian en Polen, hoewel hij in laatstgenoemde wedstrijd nog steeds de overwinning pakte zonder onderweg een etappe te winnen. Toen hij vorig jaar bijna als eerste eindigde op het Europees Kampioenschap, was het ook moeilijk te ontkennen dat het een Deen was die zijn lichaam rust moest gunnen.

Er was dus nog een belangrijke voorwaarde voor Vingegaards deelname aan de Giro: het parcours mocht niet te zwaar zijn. Toen Pogacar in 2024 beide races won, deden de organisatoren hun best om een ​​uitzonderlijk makkelijk parcours te ontwerpen, omdat ze wisten dat dit het team van de Verenigde Arabische Emiraten ervan zou overtuigen hun sterspeler naar Italië te sturen.

Daarom had Vingegaard een aantal duidelijke wensen voor het parcours van dit jaar. Als zijn tegenstander Pogacar heet, hanteert hij doorgaans het motto "hoe zwaarder, hoe beter", omdat hij zijn Tourzeges heeft behaald door het Sloveense fenomeen in de loop der tijd uit te putten. Dat motto had hij echter even aan de kant geschoven. Vingegaards grootste wens lag nu echter in een heel andere categorie. Het parcours moest nu menselijker zijn dan de Giro vaak is geweest.

Een menselijker Giro-parcours was dan ook Vingegaards eerste wens. Zijn tweede wens waren waarschijnlijk een paar pittige bergtoppen in de slotfase. De Giro heeft de afgelopen jaren geëxperimenteerd met een ander format, waarbij de finales makkelijker waren en de renners daardoor gedwongen werden om ver voor de finish aan te vallen. Dat recept was met name in 2025 een groot succes, waarbij de favorieten meerdere keren al lang voor de finish met elkaar in gevecht raakten.

Vingegaard houdt normaal gesproken van dit soort parcoursen, omdat zijn grootste kracht zijn uithoudingsvermogen is, maar dat is in deze Giro niet het geval. Hier heeft hij veel zwaardere finales, waardoor hij zich het grootste deel van de dag in het peloton kan verschuilen en alleen het verschil kan maken met zijn superieure klimkwaliteiten en een korte, explosieve eindsprint. Routes met makkelijkere finales zouden hem dwingen tot grote aanvallen, en dat soort dingen kost hem energie voor de Tour.

Ik weet niet of hij een wensenlijstje heeft overhandigd aan Mauro Vegni, die in december zijn laatste route als kopman presenteerde, maar de Italiaan is niet gek. Hij wil de grootste sterren aan de start hebben, en daarom heeft hij de moeilijkheidsgraad de afgelopen jaren aanzienlijk verlaagd. Dat heeft hij met groot succes gedaan, want daardoor waagden Pogacar en Primoz Roglic zich in respectievelijk 2024 en 2025 aan de zware Giro-Tour-dubbel, en nu was de hoop Vingegaard te overtuigen hetzelfde te doen - en dat is hem volledig gelukt.

Dat komt doordat de moeilijkheidsgraad aanzienlijk is verlaagd. De Giro staat bekend om zijn brute derde week, die bijna altijd vier zware bergetappes en vaak ook een afsluitende tijdrit omvat. Dit jaar is dat echter niet het geval. Er zijn slechts drie bergetappes aan het einde van de race, en die zijn bovendien ongewoon makkelijk. Alleen de koningsetappe, de negentiende etappe, is een echte bergetappe met veel hoogtemeters en bergpassen, terwijl de andere twee vrij goed te doen zijn voordat ze eindigen met een lastige slotklim."

"Met andere woorden, het beeld is compleet anders dan in 2025, toen we geen enkele moeilijke berg als doelwit hadden, en dat is voor Vingegaard slechts water in de molen. Nu kan hij de race theoretisch winnen door zijn team te gebruiken om de koers te controleren voordat hij zelf het werk aan het eind kan doen, en als hij vroeg in actie moet komen, zal dat alleen zijn omdat anderen hem aanvallen – niet omdat hij zelf het initiatief neemt. Dit creëert de beste omstandigheden om de race met zoveel mogelijk kracht te winnen."

Bijzonder dat Axelgaard dit nu schrijft want in januari zag hij de dubbel Giro Tour nog als een kleine capitulatie van Jonas.

Ik deel overigens de argumenten vanuit Jonas en het team wel. Net als de opvatting dat Vegni (inmiddels met pensioen dacht ik) zeer goed weet wat er nodig is om 1 van de 2 ronde cracks naar zijn Giro te krijgen.

Toch speelt er ook een argument mee dat het dit jaar misschien iets makkelijker wordt voor Jonas en dat is het wegvallen door ziekte en ander ongemak van op papier zijn grootste concurrenten. Naast Almeida en Carapaz is het voor mij best aannemelijk dat mocht Del Toro fit zijn geweest hij de vervanger van Joao zou zijn geweest. Maar ook die bleek niet fit. 

Dus zijn eigen kracht qua herstel en de data plus bevindingen, het aanpassen van het parcours maar ook de met respect geringe concurrentie maken de dubbel aantrekkelijker.

Makkelijker moet altijd nog blijken.

Lang verhaal van die Axelgaard, maar vooral speculatie en/of dingen die we hier ook wel gezegd en/of bedacht hebben.

Daarbij komt ook dit: als je de Tour twee jaar op rij vrij duidelijk aan een ander moet laten, wordt het aantrekkelijker het (ook) in een andere grote ronde te proberen. Voor ons alleen maar leuk. Al vind ik al die euforie vooraf over hoe weinig tegenstand en hoeveel etappewinst veel te voorbarig.

Euforie zie ik niet zo en dat gedoe over het aantal gewonnen etappes is meer een gebbetje. Feit blijft dat hij de grote favoriet is en dat de tegenstand ook objectief gemeten laag is. Zegt dat iets over de uiteindelijke uitslag? Nee, en gelukkig maar want sport is bij uitstek onvoorspelbaar. Toch is de vorm van dit jaar onbetwistbaar hoog bij Jonas, het verschil t.o.v. Lipowitz en Martinez was redelijk enorm en die zijn dit seizoen beter dan de concurrentie in de Giro.

Verder is het niet allemaal speculatie, zijn herstelvermogen is fenomenaal en ook dat is bewezen in met name het crashjaar. Geen renner voor hem die na een week op de IC in april in juli 3 weken dat niveau kon laten zien in de grootste koers. Hij is bovendien slim, stick to the plan en inmiddels met de ervaring van 5 jaar aan de absolute top. Ik heb veel vertrouwen in hem en deze ploeg.

Emil Axelgaard schrijft altijd hilarisch lange en wollige lappen tekst zonder inhoud die ook net zo goed in 1 of 2 zinnetjes hadden gekund. Alsof het een scholier is die een minimaal aantal woorden moet halen voor zijn verslag.